.::پرندۀ آزاد::.
"در نگاه کسی که پرواز را نمی فهمد هرچه بیشتر اوج بگیری کوچکتر خواهی شد"
سه‌شنبه ۱٢ دی ۱۳۸٥
 

       

          دنيا ديوارهای بلند دارد و درهای بسته که دور تا دور زندگی را گرفته اند .

          نمی شود از ديوار های دنيا بالا رفت و سَرَک کشيد . اما هميشه نسيمی

          از آن طرف ديوار کنجکاوی آدم را قلقلک مي دهد ....

          هميشه دلم می خواست روی ديوار سوراخی درست کنم ٬

          حتی به قدر يک سر سوزن . برای رد شدن نور ، برای عبور عطر نسيم ،

          برای ... بگذريم ....

          دیوار های دنیا بلند است و من گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار ٬

          مثل بچه ی بازیگوشی که از سر شیطنت توپ کوچکش را به خانه همسایه

          می اندازد ٬ به امید آن که شاید درٍ آن خانه باز شود .

          گاهی دلم را پرت میکنم آن طرف دیوار . آن طرف ، حیاط خانه ی خداست ٬

          آن وقت هی در می زنم ، در می زنم ، در می زنم و می گویم :

          دلم افتاده توی حیاط شما ، می شود دلم را پس بدهید...

          کسی جوابم را نمی دهد ٬ کسی در را برایم باز نمی کند . اما همیشه ،

          دستی ، دلم را پرت می کند این طرف دیوار ٬ همین .

          و من این بازی را دوست دارم . همین که دلم پرت می شود این طرف دیوار ٬

          همین که....

          من این بازی را ادامه می دهم و آنقدر دلم را پرت می کنم ٬ و آنقدر پرت می کنم

          تا خسته شوند تا ديگر دلم را پس ندهند . تا آن در را باز کنند و بگويند :

          بيا خودت دلت را بردار و برو .

          آن وقت من هم ميرم و ديگرهم باز نمي گردم .

                                                                 من اين بازی را ادامه مي دهم ...