.::پرندۀ آزاد::.
"در نگاه کسی که پرواز را نمی فهمد هرچه بیشتر اوج بگیری کوچکتر خواهی شد"
جمعه ٢۱ تیر ۱۳۸٧
 

                                                           نامه های خط خطی    

     مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم .(مومن/۶۰)

     گاهی وقت ها فکر می کنم که دعا کردن چه چیز خوبی است . اگر دعا نبود ، زندگی چقدر

     سخت می شد .

     خدایا! این خیلی مهم است . همین که تو به ما اجازه دادی صدایت کنیم و خیلی چیزها را

     از تو بخواهیم .

     توی خیال من دعا مثل یک طناب است . وقت دعا حس می کنم طنابت را

     گرفته ام و دارم می آیم بالا . همینش قشنگ است . مگر نه؟‌ بالا آمدن از طناب تو .

     خدایا! من با همین حرف های خودم دعا می کنم . با زبان خودم. این جوری خیلی راحت ترم .

     مطمئنم که تو هم منظورم را می فهمی . اول ها فکر می کردم زبان تو عربی است .

     پس دعاهای من هم باید عربی باشد . سختم بود . کم دعا می کردم ،‌ یا فقط

     از روی دعاهای دیگران دعا می کردم . راستش آنها را فقط روخوانی می کردم .

     البته آنها دعاهای خیلی خوبی بود و من خیلی چیزها را از خواندنشان یاد گرفتم ،

     اما حالا چند وقتی است که بیشتر ، خودم دعا می کنم . 

     خدایا! ازت ممنونم که به ما اجازه دادی دعا کنیم . 

     به آیۀ بخوانید مرا تا شما را اجابت کنم بیشتر فکر کن . چرا خدا هیچ شرطی برای

     اجابت دعا قائل نمی شود ، جز اینکه او را صدا کنیم ؟ مثل اینکه می خواهد همۀ دعاها را

     اجابت کند . تو چه فکری می کنی؟ تو با چه زبانی دعا می کنی؟

     راستی ، اصلا دعا یعنی چی؟

                                                                                * نامه های خط خطی اثر: عرفان نظرآهاری *