.::پرندۀ آزاد::.
"در نگاه کسی که پرواز را نمی فهمد هرچه بیشتر اوج بگیری کوچکتر خواهی شد"
یکشنبه ٢٠ اسفند ۱۳۸٥
 
      من پر از نورم ٬ پر از آفتاب ٬ من پر از مهرم ٬ پر از آینه ام

             عشق می کارد کسی در سینه ام ٬ من پرم از ابر ٬ شبنم ٬ چشمه سار

      من پر از باران ٬ پر از آبشار ٬ من پر از باغم ٬ بهارم ٬ بودنم 

            من پر از پویایی و پیمودنم ٬ من کویرم ٬ من به خشکی زاده ام 

      من خود بادم ٬ خود آزادی ام ٬ من خود آبم ٬ خود آبادی ام

            لحظه ای دارم پر از دریا و موج ٬ لحظه ای دارم پر از پرواز و اوج 

       لحظه ای دارم پر از دیوانگی ٬ لحظه ای دارم پر از فرزانگی 

            لحظه ای که آرزوی لحظه هاست ٬ لحظه ای که هر چه می بینم خداست

      با دل سوداییٍ سر گشته ام ٬ من به دنبال خدا می گشته ام

            در زمین ٬ در آسمان ٬ در کهکشان ٬ لیک او نزدیک تر از جسم و جان 

      او به هر فصلی خودش را می نمود ٬ او به دست خود افق را می گشود

            او به ما از نور خود تابیده است ٬ عطر را ٬ عطر خود را بین ما پاشیده است

      سبزه و گل را به ما تقدیم کرد ٬ عشق را در بین ما تقسیم کرد

            غرق خود بودم ٬ به خود پرداختم ٬‌ من خدا را دیدم و نشناختم

      من نگاه سبز او را دیده ام ٬ از لب او بادها نوشیده ام 

            لحظه ها گاهی خدایی می شوند ٬ باعث این آشنایی می شوند

      در خلوص و خلوت پنهانی ام ٬‌ من پر از موسیقی رویایی ام

                   ای خدای لحظه های دل پذیر ٬ شادی این لحظه ها را از ما نگیر ...