.::پرندۀ آزاد::.
"در نگاه کسی که پرواز را نمی فهمد هرچه بیشتر اوج بگیری کوچکتر خواهی شد"
چهارشنبه ۱ آبان ۱۳۸٧
 

     پرندۀ خوبم ! شاید برای آخرین بار ...

     ساختمش ، با یه عالمه امید ...

     نوشتم ، با یه عالمه دلتنگی ...

     دعا کردم از ته دل ، که تو پیداش کنی ، ببینیش ، بخونیش  و برگردی

     دیدیش ، خوندیش ، حتی نظر هم دادی ، ولی برنگشتی ، برنگشتی پرنده ...  

     حالا دو سال از بودنش می گذره و من به هیچ کدوم از آرزوهام نرسیدم . حتی فاصله ام هم

     از تو بیشتر شده .

     با تک تک کلمه های نامه هام گریه کردم . با نوشتن هر کدوم از نامه هام فکر می کردم

     برمی گردی ولی همش فکرهای پوچ بود .

     هر کاری که تونستم برای برگشتت کردم ولی نشد . آخرین تلاشم هم بی فایده بود .

     تو منو فراموش کردی ، منو از خاطره هات ، از گذشته ات ، از زندگی ات پاک کردی .

     تو منو نمی بینی !

     می خوام تمومش کنم . دیگه نمی خوام بنویسم . دیگه نمی خوام این وبلاگ رو

     داشته باشم.

     من اینجا رو ساختم تا با تو ادامه اش بدم ولی با نیومدن تو ، با همون یه عالمه دلتنگی ،

     میرم ...