.::پرندۀ آزاد::.
"در نگاه کسی که پرواز را نمی فهمد هرچه بیشتر اوج بگیری کوچکتر خواهی شد"
سه‌شنبه ٢۱ فروردین ۱۳۸٦
 

                                          خصوصيات دخترها و پسرها

     دخترها :

      ۱ـ تا زبونشون باز ميشه عوض مامان بابا ميگن شوهر .  

      ۲ـ حالشون از پسرها بهم ميخوره ولی نمی دونم چرا ۱۰۰ تا دوست پسر دارن .

      ۳ـ اگه خونه شون آتيش بگيره از بين بابا و لوازم آرايششون حتما لوازم آرايشو

       انتخاب می کنن .

      ۴ـ نون شب ندارن بخورن ولی پول عمل دماغشونو رديف می کنن .

      ۵ـ همه خوشکل و خوش هيکلن .

      ۶ـ از۷ تا۳۰سالگی ۳۲۰تا دوست پسرداشتن که هيچ کدومشون درکشون نکردن .

     پسرها :

      ۱ـ خوشکل تر از خودشون نمی تونن ببينن .

      ۲ـ هر روزی که باهاشون آشنا شی سه روز بعد تولدشونه .

      ۳ـ دوست ندارن دم ويترينای مغازه ها وايسن که دوست دخترشون از چيزی

       خوشش بياد مجبور شن پولاشونو خرج کنن .

      ۴ـ روز تولد دوست دختراشون يا مسافرتن يا ماموريت .

      ۵ـ هر وقت دير می کنن به جون مامانشون تو ترافيک بودن .

      ۶ـ اگه راجع به سربازی و دانشگاه ازشون بپرسی تب می کنن .

                                                  * * * * * * * * *

       آقا محمد(وبلاگ گل سرخ) منو به یک بازی دعوت کردن که تو این بازی باید چند تا از

        آرزوهامو بنویسم و بعد چند نفر رو به این بازی دعوت کنم تا اونها هم آرزوهاشونو

       بنویسن و این بازی رو ادامه بدن . من آرزو می کنم که :

       ۱ـ خانواده ی ۵ نفرمون همیشه سالم و سلامت باشه .

       ۲ـ مامانم توی امتحان دکتری قبول شه .

       ۳ـ و پرنده ام که رفته ٬ واسه همیشه برگرده .

       ۴ـ و ۵ ـ ...... ( به دلیل خصوصی بودن آرزوها از نوشتنشون معذورم ) .

       و اما دعوت شده ها :

      ۱ـ قطره باران (نسیم جونم)                   ۲ـ نشانی (آقا فرید)  

      ۳ـ زیرنهال نارنج (امید و بهارنارنج)           ۴ـ فریاد ناگفته ها (سارا جون)

شنبه ۱۱ فروردین ۱۳۸٦
 

                                                 نامه های خط خطی

       خدایا ! من همانی هستم که وقت و بی وقت مزاحمت می شوم ٬ همانی که

       وقتی دلش می گیرد و بغضش می ترکد ٬ می آید سراغت . من همانی ام که

       همیشه دعاهای عجیب و غریب می کند و چشمهایش را می بندد و می گوید:

       من این حرف ها سرم نمی شود . باید دعایم را مستجاب کنی .

       همانی که گاهی لج می کند و گاهی خودش را برایت لوس می کند ٬ همانی که

       نمازهایش یک در میان قضا می شود و کلی روزه ی نگرفته دارد ٬ همانی که

       بعضی وقت ها پشت سر مردم حرف می زند و گاهی بدجنس می شود .

       البته گاهی هم خودخواه ٬ گاهی هم دروغگو . حالا یادت آمد من کی هستم ؟

       امیدوارم بین این همه آدمی که داری ٬ بتوانی من یکی را تشخیص بدهی .

       البته می دانم که مرا خیلی خوب می شناسی . تو اسم مرا می دانی . 

       می دانی کجا زندگی می کنم و به کدام مدرسه می روم . تو حتی اسم تک تک

       معلم های مرا هم می دانی . تو می دانی من چند تا لباس دارم و هر کدامشان

       چه رنگی است ٬ اما ...

       خدایا ! اما من هیچی از تو نمی دانم . هیچی که دروغ است ٬ چرا ٬ یک کمی 

       می دانم . اما این یک کمی خیلی کم است . آخر می دانی ٬ من مدت هاست که

       می خواهم چیزهایی برایت بنویسم . البته من همیشه با تو حرف زده ام .

       باز هم حرف می زنم . اما راستش چند وقتی است که چند تا تصمیم جدید 

       گرفته ام . دوست دارم عوض بشوم ٬ دوست دارم بزرگ بشوم ٬ دوست دارم

       بهتر باشم . من یک عالم سؤال دارم ٬ سؤال هایی که هیچکس جوابش را بلد

       نیست . دوست دارم  تو جوابم را بدهی .

       نمی دانم ٬ شاید هم من اصلآ هیچ سؤالی ندارم و می خواهم تو به من

       سؤال های تازه یاد بدهی . اما باید قول بدهی کمکم کنی ! قول می دهی؟

       از یک جایی شروع کن . تو هم یک جوری سر صحبت را با خدا وا کن .

       راستی تو چه برنامه ای داری ؟ به خدا چه می خواهی بگویی ؟

                                                                         * نامه های خط خطی اثر: عرفان نظرآهاری *