.::پرندۀ آزاد::.
"در نگاه کسی که پرواز را نمی فهمد هرچه بیشتر اوج بگیری کوچکتر خواهی شد"
شنبه ٢٧ آبان ۱۳۸٥
 

                                                              جای پا

     شبی از شبها ٬ مردی خواب عجیبی دید . او دید که در عالم رؤیا پا به پای  خداوند

     روی ماسه های ساحل دریا قدم می زند و در همان حال ٬ در آسمان بالای سرش

     خاطرات دوران زندگیش به صورت فیلمی در حال نمایش است .

     او که محو تماشای زندگیش بود ٬ ناگهان متوجه شد که گاهی فقط یک جای پا

     روی شنها دیده می شود و آن هم وقت هایی است که او دوران پر درد و رنج

     زندگیش را طی می کرده است .

     بنابراین با ناراحتی به خدا که در کنارش راه می رفت رو کرد و گفت:

     پروردگارا ...! تو فرموده بودی که اگر کسی به تو روی آورد و تو را دوست بدارد

     در تمام مسیر زندگی کنارش خواهی بود و او را محافظت خواهی کرد .

     پس چرا در مشکل ترین لحظات زندگی ام فقط جای پای یک نفر وجود دارد ٬

     چرا مرا در لحظاتی که به تو سخت نیاز داشتم ٬ تنها گذاشتی ؟

     خداوند لبخندی زد و گفت: بندۀ عزیزم ...! من دوستت دارم و هرگز تو را تنها

     نگذاشته ام . زمان هایی که در رنج و سختی بودی ٬ من تو را روی دستانم

     بلند کرده بودم تا به سلامت از موانع و مشکلات عبور کنی !

        

پنجشنبه ۱۸ آبان ۱۳۸٥
 

   باز هم سلام ...

     تو می دانی و همه می دانند که زندگی از تحمیل لبخندی بر لبان من ٬

     از آوردن برق امیدی در نگاه من ٬ از بر انگیختن موج شعفی در دل من ٬

     عاجز است ... !

     تو می دانی و همه می دانند که شکنجه دیدن به خاطر تو ٬ زندانی کشیدن

     به خاطر تو ٬ رنج بردن به پای تو ٬ تنها لذت بزرگ زندگی من است ...!

     از شادی توست که من در دل می خندم .

     از امید رهایی توست که برق امید در چشمان خسته ام می درخشد

     از خوشبختی توست که هوای پاک سعادت را در ریه هایم احساس می کنم . 

     نمی توانم خوب حرف بزنم ٬ نیروی شگفتی را که در زیر کلمات ساده و

     جمله های ضعیف و افتاده پنهان کرده ام ٬ دریاب ! دریاب . 

     من تو را دوست دارم ٬ همه‌‌ زندگی ام و همه شب ها و روزهای زندگی ام ٬

     هر لحظه از زندگی ام بر این دوستی شهادت می دهند و شاهد هستند .

     آزادی تو مذهب من است ٬

                                       خوشبختی تو عشق من است ٬

                                                                          و آینده تو تنها آرزوی من است .

                                                                                                 *دکتر علی شریعتی*             

پنجشنبه ۱۱ آبان ۱۳۸٥
 

   پرنده آزاد من ...!

     مدت هاست که برای شنیدن صدای تو باید از پشت درهای بلند و بسته بگذرم

     ولی هیچ گاه به منبع صدا نمی رسم .

     مدت هاست که در انتظار گشودن در قلبت هستم تا من هم وارد شوم 

     و گوشه ای کوچک را از آنِ خود کنم .

     مدت هاست که شکست را با خود یدک می کشم ٬ نمی دانم چرا شکست های من

     مبدأ پیروزی نیست ؟

     مدت هاست که تنهای تنها ٬ در انتظار یک نگاه ٬ یک صدای آشنا در گوشه ای

     نشسته ام و در حسرت یک آرزوی باطل روزم را شب و شبم را روز می کنم .

     امروز که چند سال بزرگتر شده ایم ٬ دنیای من و تو از هم جدا شده ٬ دیروز

     دنیای من و تو یکی بود ولی امروز خرابه ای بیش از آن باقی نمانده است ...!

دوشنبه ۱ آبان ۱۳۸٥
 

   سلام پرنده آزاد ...!

     حالت چه طور است ؟ پرواز بر فراز کوه ها و دشت ها خوش می گذرد ؟

     عقابی که تو را اذیت نکرده ؟ اگر اذیت کرده بگو تا با یک گلوله خلاصش کنم !

     امروز ماه هاست که تو آزادی و من از آزادی تو خوشحال یا غمگین فرقی

     نمی کند ٬ مهم آزادی و خوشحالی توست.

     امروز ماه هاست که در انتظار آمدن تو و یا حتی شنیدن صدای قهقهه خندۀ تو

     هستم ٬ اما دریغ ...!

     امروز ماه هاست که نیاز به تو دارم ٬ تویی که در نزده به قلبم آمدی و برایم

     سنگ صبور شدی ٬ جای خالی تمام چیزهای از دست رفته را برایم پر کردی

     ولی افسوس که وقتی من خواب بودم تو بی سروصدا رفتی ...