.::پرندۀ آزاد::.
"در نگاه کسی که پرواز را نمی فهمد هرچه بیشتر اوج بگیری کوچکتر خواهی شد"
جمعه ٢٥ اسفند ۱۳۸٥
 

    پرنده دوست داشتنی ام !

         یک سال دیگه هم داره تموم میشه و یه عید جدید داره میاد .

         عید که میشه ٬ تمام خاطرات بچگی مون برایم زنده میشه ٬ خاطرات با هم بودن

         توی اون شهرستان ٬ اون خونه ی بزرگ اما قدیمی پدربزرگ . اون خونه 

       با تک تک اتاق ها و حیاط بزرگی که بعد از ظهرها از صدای ما نوه ها یک لحظه

         آروم نمی موند . همون حیاط با باغچه های وسطش و نخل بزرگ توی باغچه که 

         همیشه به فکر رسیدن خرماهاش بودیم و ستون های توی حیاط که 

         روی یکی از ستون ها اول اسم من و تو نوشته شده .

         دلم برای حیاط بزرگ اون خونه تنگ شده . برای فوتبال بازی کردن ها ( آره ٬ منم

         فوتبال بازی می کنم ! مگه من دل ندارم ؟؟!! ) ٬ بدمینتون بازی کردن ها که

         وقتی توپش می رفت لای نخل خرما می موند ٬ هممون عزا می گرفتیم .

         برای همون حیاطی که بعد از ظهرها مادربزرگ توش نون درست می کرد .

         نون های داغ ٬ چقدر مزه می داد .

         برای همون حیاطی که وقتی من با اسکیت زمین خوردم ( خواستم بگم اسکیت

         دارم ! ) اولین نفر تو بالای سرم بودی با اون چشم های نگرانت .

         دلم برای سالن توی حیاط که ظهر ها همه دور تا دور اون سفره ی بزرگ

         می نشستیم و نهار می خوردیم و شب ها هم تا نزدیک های صبح بیدار بودیم و

         می خندیدیم ٬ تنگ شده . من همه ی این خاطرات رو دوست دارم .

         من اون سبزه های پشت پنجره رو دوست دارم که همیشه واسه رسیدن

         سیزده بدر روز شماری می کردیم تا گره شون بزنیم و بندازیم توی رودخونه .

         من اون رودخونه ی خارج شهر رو دوست دارم که توش آب بازی کردیم .

         من اون کوهی رو دوست دارم که تو دستهام رو گرفتی تا بتونم ازش بالا برم .

         اما حالا چی ؟ حالا سه ساله که من نیومدم توی اون خونه تا باز هم اون خاطرات

         رو داشته باشیم . سه ساله که عید رو با هم توی اون خونه نبودیم ٬

         تو بودی اما من نبودم .

         من دلم برای همه چیز تنگ شده . برای اون شهر ٬ اون خونه ٬ اون حیاط ٬

         اون سالن ٬ اون کوه ٬ اون رودخونه و روزهای خوب با تو بودن ...

         پرنده ! تو که آزادی و هر جا که دوست داری میری . پس دعا کن ٬  فقط دعا کن 

         تا من هم یکبار دیگه بیام اونجا ... 

یکشنبه ٢٠ اسفند ۱۳۸٥
 
      من پر از نورم ٬ پر از آفتاب ٬ من پر از مهرم ٬ پر از آینه ام

             عشق می کارد کسی در سینه ام ٬ من پرم از ابر ٬ شبنم ٬ چشمه سار

      من پر از باران ٬ پر از آبشار ٬ من پر از باغم ٬ بهارم ٬ بودنم 

            من پر از پویایی و پیمودنم ٬ من کویرم ٬ من به خشکی زاده ام 

      من خود بادم ٬ خود آزادی ام ٬ من خود آبم ٬ خود آبادی ام

            لحظه ای دارم پر از دریا و موج ٬ لحظه ای دارم پر از پرواز و اوج 

       لحظه ای دارم پر از دیوانگی ٬ لحظه ای دارم پر از فرزانگی 

            لحظه ای که آرزوی لحظه هاست ٬ لحظه ای که هر چه می بینم خداست

      با دل سوداییٍ سر گشته ام ٬ من به دنبال خدا می گشته ام

            در زمین ٬ در آسمان ٬ در کهکشان ٬ لیک او نزدیک تر از جسم و جان 

      او به هر فصلی خودش را می نمود ٬ او به دست خود افق را می گشود

            او به ما از نور خود تابیده است ٬ عطر را ٬ عطر خود را بین ما پاشیده است

      سبزه و گل را به ما تقدیم کرد ٬ عشق را در بین ما تقسیم کرد

            غرق خود بودم ٬ به خود پرداختم ٬‌ من خدا را دیدم و نشناختم

      من نگاه سبز او را دیده ام ٬ از لب او بادها نوشیده ام 

            لحظه ها گاهی خدایی می شوند ٬ باعث این آشنایی می شوند

      در خلوص و خلوت پنهانی ام ٬‌ من پر از موسیقی رویایی ام

                   ای خدای لحظه های دل پذیر ٬ شادی این لحظه ها را از ما نگیر ... 

 

پنجشنبه ۱٠ اسفند ۱۳۸٥
 

                                                              غرور     

       یک روز گرم شاخه ای مغرورانه و با تمام قدرت خودش را تکاند ٬ به دنبال آن

       برگ های ضعیف جدا شدند و آرام بر روی زمین افتادند .

       شاخه چندین بار این کار را با غرور خاصی تکرار کرد تا این که تمام برگ ها

       جدا شدند . شاخه از کارش بسیار لذت می برد . 

       برگی سبز و درشت و زیبا به انتهای شاخه محکم چسبیده بود و همچنان

       از افتادن مقاومت می‌کرد . در این حین ٬ باغبان تبر به ‌دست داخل باغ

       در حال گشت و گذار بود و به هر شاخه ی خشکی که می‌رسید آن را    

       ‌از بیخ جدا می‌کرد و با خود می‌برد .

       وقتی باغبان چشمش به آن شاخه افتاد با دیدن تنها برگ آن از قطع کردنش

       صرف نظر کرد ٬ بعد از رفتن باغبان مشاجره بین شاخه و برگ بالا گرفت و

       بالاخره دوباره شاخه مغرورانه و با تمام قدرت چندین بار خودش را تکاند تا اینکه

       به ناچار برگ با تمام مقاومتی که از خود نشان می داد از شاخه جدا شد و

       بر روی زمین قرار گرفت . باغبان در راه برگشت چشمش به آن شاخه افتاد و

       بی درنگ با یک ضربه آن را از بیخ کَند . شاخه بدون آنکه مجال اعتراض

       داشته باشد ٬ بر روی زمین افتاد . ناگهان صدای برگ جوان را شنید که می گفت:

       اگر چه به خیالت زندگی ناچیزم دردست تو بود ولی همین خیال واهی پرده ای 

       بود بر چشمان واقع نگرت که فراموش کنی نشانه ی حیاتت من بودم ...! 

          

پنجشنبه ۳ اسفند ۱۳۸٥
 

                                  روش های درس خواندن پسرها و دخترها

    دخترها :

        بعضی از اونا واقعا می خونند حالا چی می خونند خدا می دونه ولی واسه

        اینکه تابستون راحت باشند و به بهانه کلاس سنتور ٬ نقاشی و .... با

        دوست پسر عزیزشون برن عشق و صفا و .... ( به دلیل مسائل غیر اخلاقی

        بقیه شو نمی نویسم ! ) درس می خونند .

        وقتی میرند سر کتاب ٬ تا یکی دو ساعت دیگه کلشونو از رو کتاب برنمی دارند .

        عادت دارند زیر مطالب کتاب خط بکشند که بعدا بخونند .

        بعضی هاشون هم که مثلا درس می خونند ٬ کتاب جلوشونه ٬ چشمشون هم

        روی کتابه اما حواسشون یه جای دیگه است .... ( پیش همون پسره که

        با هم رفتند ددر ) .

        یه عده ای هم هستند که به بهانه اینکه مشکل دارند زنگ می زنند به 

        دوستشون ٬ دوستشون هم از خدا خواسته حدود یک ساعت و اندی به طوریکه

        اشک و دود تلفن در میاد ٬ برای هم قصه بی بی چساره !!! تعریف می کنند .

        یه سری هم به دلیل اینکه دوست پسر ندارند و انگیزه ای برای دودر کردن

        کلاسها ندارند ٬ مجبورند خر بزنند تا برند دانشگاه ( آخه شنیدن تو دانشگاه

        دوست پسر فراوونه ) .

    و اما پسرها :

        یا درس نمی خونند یا وقتی می خواهند بخونند باید حسش بیاد ٬ وقتی هم

        حسش میاد که شبه امتحانه .... یه کم که درس خوندند یه موردی پیش میاد

        و بهش خیره می شوند و به یه چیزی فکر می کنند بعد انگار که درس

        خوندند ٬ بلند می شوند میرند استراحت می کنند بعد از یک ساعت ! استراحت

        دوباره میرند می نشینند فکر می کنند ٬ وقتی فکرشون تموم شد ٬

        کتاب را ورق می زنند ٬‌ یه کم براندازش می کنند ٬ وزنش می کنند ٬ 

        استخاره می کنند ٬‌ برای خودشون تقسیمش می کنند می گویند تا ساعت

        فلان این قدر می خونم و تا ساعت فلان بقیه شو می خونم بعد میرند 

        استراحت کنند ٬ حین استراحت حسشون تموم میشه و حال ندارند برند 

        درس بخونند ولی چون می دونند فردا امتحانه پا می شوند میرند 

        سر کتابشون . همین جور که می خونند هیچی حالیشون نمیشه چون 

        جای دیگه فکر می کنند ( لازم به ذ کر است که هیچ وقت در هیچ موقعیتی 

        فکر نمی کنند فقط موقع درس خوندن فکرشون میاد ) بعد از نیم ساعت 

        دوباره میرند استراحت ٬ بعد از سه ربع ساعت می بینند خیلی دیر شده 

        دوباره میرند درس بخونند . این بار می خونند یه چیزایی هم یاد می گیرند 

        ولی چیزایی را که یاد نمی گیرند می گذارند که فردا از دوستاشون 

        بپرسند . یه کم هم به معلمشون فحش میدند می گویند که اینارو درس نداده .

        خلاصه آخرش نمی رسند کتاب را تموم کنند فردا میرند می بینند که

        دوستاشون یه چیزایی می گویند که تا حالا به گوششون نخورده بعد اعصابشون 

        خرد میشه اونایی که خونده بودند هم یادشون میره . به همین سادگی !