.::پرندۀ آزاد::.
"در نگاه کسی که پرواز را نمی فهمد هرچه بیشتر اوج بگیری کوچکتر خواهی شد"
چهارشنبه ٢٥ بهمن ۱۳۸٥
 

      ۱۳۸۲/۱۱/۲۵:

           بیا تا یک سال دیگه همین موقع با هم باشیم و بعد تمومش کنیم .

      ۱۳۸۳/۱۱/۲۵:

          چرا اینقدر غصه می خوری ؟ اگه تو هم مثل من یکی را داشتی که بهت

          زنگ می زد و خوشحالت می کرد ٬ اینقدر غصه نمی خوردی ٬ تمومش کن .

      ۱۳۸۴/۱۱/۲۵:

          یک سال گذشته و همه چیز ظاهرا تمام شده و هیچکس از دیگری خبری نداره

           اما این طرف یکی هنوز داره به خاطر رقیبی که نمی شناسدش و

          حتی نمی دونه اصلا وجود داره یا نه ؟ غصه می خوره ...

      ۱۳۸۵/۱۱/۲۵:

          دو سال از دعوا گذشته ٬ حالا دیگه اونی که غصه می خورد هنوز هم گاهی اوقات

          غصه می خوره ٬ اما دو سال بزرگتر شده و یاد گرفته وقتی اونو می بینه

          دیگه با چشمهاش دنبالش نکنه و به روی خودش هم نیاره ٬ اما داره توی خودش

          می سوزه و می سازه ... 

      پرنده آزادم !

          چقدر زود ۳ سال بین من و تو گذشت .۳ سال با ناراحتی بر خلاف ۳ سال قبلش .

          ۶ سال است که به جز تو هیچکس نتوانسته درٍ خانه ی قلبم را بگشاید

          آنجا فقط جایگاه توست .

          هنوز هم نمی دانم چرا رفتی ؟ شاید قلب من برای بزرگی تو ٬ کوچک بوده

          شاید هم خطا کردم .

          آنقدر که خاطرات با تو بودن آزارم می دهد ٬ دوری و ندیدنت آزار دهنده نیست !!!

               از خانه ی قلبم پرستو وار کوچ کردی ...

                                           از آزادی ات لذت ببر و برای آزادی من هم دعا کن .

                    (امیدوارم جمله ی خودت یادت نرفته باشه !) M.L for ever

   

     

 

چهارشنبه ۱۸ بهمن ۱۳۸٥
 

                                                         صلح واقعی

      روزی پادشاهی اعلام کرد به کسی که بهترین نقاشی صلح را بکشد ٬ جایزه بزرگی

      خواهد داد . هنرمندان زیادی نقاشی هایشان را برای پادشاه فرستادند . 

      پادشاه به تمام نقاشی ها نگاه کرد ولی فقط به دو تا از نقاشی ها علاقه مند شد .

       در نقاشی اول دریاچه ای آرام با کوه های صاف و بلند بود ٬ بالای کوه ها هم

      آسمان آبی با ابرهای سفید کشیده شده بود .

       همه گفتند: این بهترین نقاشی صلح است .

       در نقاشی دوم هم کوه بود ولی کوهی ناهموار و خشن ٬ در بالای کوه هم

       آسمانی خشمگین رعد و برق می زد و باران تندی می بارید و در پایین کوه 

       آبشاری با آبی خروشان کشیده شده بود .

       وقتی پادشاه از نزدیک به نقاشی نگاه کرد دید که پشت آبشار ٬ روی سنگ ٬

      ترک برداشته و بوته ای روییده و روی بوته هم پرنده ای لانه ای ساخته

      و روی تخم هایش آرام نشسته است . 

      پادشاه نقاشی دوم را انتخاب کرد !  

      همه اعتراض کردند ولی پادشاه گفت : صلح در جایی که مشکل و سختی ای

      نیست ٬ معنی ندارد . صلح واقعی وقتی است که قلب شما با وجود همه مشکلات 

      آرام و مطمئن است . این معنی واقعی صلح است !  

       

شنبه ٧ بهمن ۱۳۸٥
 

     پرنده آزاد من :

         سلامی به سردی بهمن !

         آیا از لا به لای خط ریز و درشت ٬ خط های خاکستری اشک هایم را می شماری ؟

         با من بشین و دگر بار قصه ات را برایم بخوان

         من به نجوای دلنشین صدای تو عادت دارم

         امروز روایت تو را از عشق و زندگی می شنوم

                                                 و فردا آن را ـ حتی اگر سکوت کنی ـ

         مانند شعری با کلمات سپید و سیاه

                                                                     باز خواهم گفت...!

         ریشه های باورم را استوارتر کن تا بادهای مزاحم طغیان سر شاخه های

         ایمان مرا نلرزاند.